فرافِکنی

prohect

فرافکنی یعنی نسبت دادن ناآگاهانه اعمال،عیب‌ها و امیال ناپسند خود به دیگران که در واقع ساز و کاری دفاعی به‌شمار می‌آید. زیگموند فروید نخستین کسی بود که فرافکنی را در روان‌شناسی مطرح کرد. اصطلاح فرافکنی در روان‌کاوی کاربرد دارد؛ درروان کاوی فرافکنی یکی از ساز و کارهای دفاعی در برابر نگرانی به‌شمار می‌رود.

علت استفاده از فرافکنی چیست؟

به این دلیل که خواسته‌ها و انگیزه‌های ناپذیرفتنی که بازشناخت آن‌ها در «خود»، ممکن است موجب ناراحتی شود، به دیگران نسبت داده می‌شود. این وسیله مکانیسمی دفاعی به‌ طور کامل در جهت عکس درون‌فکنی می‌باشد و اساس آن از این قرار است که فرد می‌کوشد تا تمایلات نامناسب و ناپسند خویش را به دیگران نسبت دهد و در نتیجه خود را عاری از هرگونه عیب و نقص بداند و خود را از احساس گناه، برهاند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *